Karantina Fiyonk

terk edilmiş bir adama düşerseniz yanınıza almanız gereken üç şiir -

şiir 1

suratımda vurulmuş

ışıklarda beklerken yani

bir adımla nelerin değişeceğini hayâl ederken belki

suratımda vurulmuş iki âmâdır

karşıdan karşıya bir hastalık gibi geçen gözlerim.

zengin yaşamış kadavralar işsizdir artık

artık hiçbir organı çalışmaz.

yorgunluk mafyası âmâdır

sevişmediğimiz günlerde yorgan mafyası da öyle

artık hiçbir kaçak bilek kesiminde vals yok, caz çalmaz.

yarısı yutulmuş bir depresyon hapında lale

diğer yarısında aklın, kalır mı?

- artık kalmaz!

çünkü bir yokluğu aydınlatacak en önemi organ

belki de amadır.

o nedenle dudaklarım korkunç bir yara kapanmıyor.

o nedenle memelerin böyle güzel

dudakların bu nedenle elektriksiz, yolsuz, aşksız bir köy.

elbisen o nedenle omuzlarından bir kitap gibi iniyor.

beni suya götüren bir at daha ölüyor az öpülünce

rol gereği ben şiirin burasından vuruluyorum

şurasından yani, şuradan.

'beni bıırak, git!' diyorum

makyöz ağlıyor

senarist ağlıyor

çaycı ağlıyor...

yönetmen 'kestik' diyecek

âmâ sen ağlıyorsun.

diilin, dilimin ucunda bir bıçak gibi duruyor.

ölümlü bir trafik kazası gibi duruyor zaman orada

bir zamanlar güzel

şimdi terk edilmiş

çeşme sayısı nüfusundan fazla

bir kaza gibi duruyor ellerin.

karşıdan karşıya,

benden sana,

bir sevişmek gibi geçerken gözlerim.