Hayat Tüzeldir

bu aşk bizi rezil eder bana öyle bakma

şimdi,

yüreğindeki o aşkı yavaşça kasıklarına bırak.

aşk, bir gülün metropolündeki patlama!

bir merdivenden indim ben buraya.

sesi kısık kadınlardan ne kadar kalın akabilirse bir su,

o kadar açabiliyor yüreğini orman bana.

güzelim benim, uykusuzum.

her kadın, tutkuya tatlı su gezdiren bir nehir yatağı,

kuştan göğsünü yangınlara açtığında.

ben ağlayan adamlardan aldım ismimi o yüzden.

oturup bir kayanın dibine, oraya

şiirler yazdım çırılçıplak,

kabuğu mandalina bir kadına.

dedim ki: aşk bizi esir alır beni böyle öpme.

benim babam bir leylek: uçarıyım.

annem, mecburen gökyüzü..

sevişirken çok ağlarım.

hem şurada ölsek

kim gömer bizi bir çiçeğin koynuna.

hangi parasızın evinde yok,

kim veresiye yazdırmak ister bu aşkı hayata?

ben hep yağmurlarda yürümüşüm.

tek şahidim ölü bir attır,

simsiyah gelene kadar buraya.

yağmur yiyerek yürüyen çocuklar hep zayıf.

esmer bir zarfın içinde,

çok uzaklardan gönderilmiş yaralı bir mektubum.

şöyle yazmışım;

ağlayan bir buluttur seni seven bu adam

ismi yok.

ismini sen koy,

bir kayık gibi yanaşsın o da sana.

bir merdivenden indi o buraya.

şimdi o gülleri yavaşça kenara bırak,

yoksa elinden bir kaza çıkacak.